Technotise je diplomski rad Alekse Gajića koji, ubrzo nakon objavljivanja, postaje najpoznatiji domaći naučnofantastični strip, stičući kultni status i veliki broj poklonika.
Podstaknut velikim uspehom stripa, Gajić počinje da radi na njegovoj animiranoj adaptaciji. Kao kompletan autor dela, on otvara novo poglavlje srpske animacije stvarajući film Technotise: Edit i ja, koji se smatra prvim dugometražnim animiranim naučnofantastičnim filmom proizvedenim u Srbiji.
Iako je film adaptacija stripa Technotise, koji je Aleksa Gajić objavio još 2001. godine, ova filmska priča je značajno promenjena u odnosu na originalni strip.
Dok je u stripu glavna junakinja Edit, studentkinja koja zajedno sa prijateljima istražuje legendu o tajnom tunelu između Zemuna i Kalemegdana, nastalom tokom ratova između Austrije i Osmanskog carstva, u animiranoj adaptaciji radnja dobija drugačiji pravac.
Priča je smeštena u Beograd 2074. godine, futuristički grad pun robota, letećih vozila i napredne tehnologije.
Glavna junakinja je Edit M. Stefanović, studentkinja psihologije koja stalno pada isti ispit. U očaju odlučuje da kod ilegalnog dilera ugradi ukradeni vojni mikročip koji joj omogućava da pamti sve što vidi i tako lakše položi ispit.
Istovremeno radi u istraživačkom centru gde brine o Abelu, autističnom matematičkom geniju koji je otkrio formulu koja povezuje sve energije u univerzumu.
Kada Edit vidi grafikon te formule, čip počinje da je obrađuje i postaje samosvestan. Razvija paralelnu ličnost i počinje da preuzima kontrolu nad njenim telom i umom, što pokreće borbu između tehnologije i čoveka.
Jedna od ideja autora bila je da prikaže Beograd budućnosti koji i dalje liči na stvarni grad, samo sa futurističkim dodacima novih tehnologija. Međutim, postoje razlike između grada iz stripa i onog iz filmske adaptacije. Grad u filmu, kao i u stripu, ostaje prepoznatljiv. Kalemegdan, Zeleni venac, mostovi i blokovi Novog Beograda i dalje postoje, ali su nadograđeni futurističkom tehnologijom.
Kao proširena verzija stripovske priče, animirana adaptacija dopušta mnogo bogatije dočaranu sliku Beograda iz 2074. godine. U Gajićevoj viziji, za razliku od nekih drugih futurističkih projekcija, nema Beograda na vodi, ali su vozovi moderno dizajnirani, a prepoznatljiva panorama grada dobija nove futurističke građevine.
Kalemegdan je sačuvao svoj originalni izgled, ali u njemu, pored staraca koji igraju šah, hodaju roboti koji šetaju pse. U Knez Mihailovoj roboti čiste ulice, dok ispred Hrama Svetog Save majke u letećim kolicima šetaju svoje bebe.
Autobusi Gradskog saobraćajnog preduzeća nisu postali „nemanjićki plavi“. Ostali su crveni i prepoznatljivog oblika, ali su počeli da levitiraju iznad tla.
Pored beskućnika na Studentskom trgu, roboti prosjače. Za burek se i dalje čeka red, ali sada se ova poslastica kreira kao u Zvezdanim stazama. Neki soliteri Novog Beograda počeli su da levitiraju.
Ono što je sasvim novo jeste groblje robota, koje je, u duhu stripa, kao i svako groblje, tužno, zapušteno i zaraslo u travu i mahovinu.
Zanimljivo je i to da su u Beograd 2074. godine zalutali junaci popularnih video-klipova i internet snimaka iz vremena kada je film nastajao, pa je tako ovaj crtać postao priča o budućnosti koja čuva tragove prošlosti.
View this post on Instagram
U filmu se vidi i zanimljiva društvena struktura. Tehnologija je svuda prisutna, ali ljudi i dalje žive relativno običnim životima. Studenti polažu ispite, ljudi rade u laboratorijama ili servisima, a svakodnevica je samo blago pomerena u tehnološku budućnost.
Upravo ta kombinacija poznatog grada i futurističkih dodataka daje filmu posebnu atmosferu. Beograd iz filma Edit i ja ne izgleda kao potpuno nova planeta, već kao grad koji je evoluirao kroz nekoliko decenija tehnološkog razvoja.
Piše: Milan Aranđelović
