Nakon autobiografskih zapisa Uroša Predića i Save Šumanovića, izdavačka kuća Kvazar predstavlja prvo celovito izdanje memoara Steve Žigona, jednog od najznačajnijih glumaca, reditelja i pedagoga na ovim prostorima.
Knjiga donosi Žigonova sećanja na životni put koji je obeležio gotovo čitav 20. vek, od mladosti i zatočeništva u koncentracionom logoru Dahau, preko studija i boravka u Lenjingradu, do dolaska u Beograd, Jugoslovenskog dramskog pozorišta i velike glumačke i rediteljske karijere.
Kao sedamnaestogodišnjak iz Ljubljane, Žigon je tokom Drugog svetskog rata odveden u koncentracioni logor Dahau, gde je proveo više od dve godine. Nekoliko godina kasnije postao je jedan od najznačajnijih jugoslovenskih glumaca.
U memoarima piše o detinjstvu, porodici, ratu, strahovima, gladi, logoru, Rusiji, ljubavima, pozorišnim i filmskim ulogama, prijateljstvima i susretima sa brojnim značajnim ličnostima. Među njima su Žan Pol Sartr, Josip Broz Tito, Bojan Stupica, Miroslav Krleža i Marija Crnobori.
Posebnu vrednost izdanja predstavlja činjenica da je priređeno na osnovu Žigonovih rukopisnih ispravki i dopuna, koje se prvi put objavljuju gotovo tri decenije nakon njihovog nastanka.
Knjiga izlazi u godini u kojoj se obeležava stogodišnjica rođenja Steve Žigona, rođenog 1926. godine u Ljubljani. Posle Drugog svetskog rata studirao je u Lenjingradu i Ljubljani, a od 1948. bio je član Jugoslovenskog dramskog pozorišta u Beogradu. Tokom bogate karijere ostvario je veliki broj pozorišnih, filmskih i televizijskih uloga, a značajan trag ostavio je i kao reditelj i pedagog.
O značaju njegovih memoara pisao je Nikola Milošević, ocenjujući da je Žigon ovim delom pokazao da „nije samo glumac i reditelj prvog reda već i pisac izuzetnog umetničkog dara“, dok ga je Ljubivoje Ršumović opisao kao stvaraoca koji se majstorski bavio teatarskom umetnošću i svedočenjem o vremenu u kojem je živeo.