Izdavačka kuća Dereta je, u prevodu Gordane Subotić, objavila knjigu Lukrecija Bordžija Marije Belonči.
O knjizi: Renesansna lepotica nesvakidašnjih talenata, odana kći manipulativnog pape Aleksandra VI, sestra koja je nadživela četvoricu braće, žena koja je udajom stekla titule grofice od Pezara, vojvotkinje od Bišeljea i vojvotkinje od Ferare, u istoriji je, a još više u književnosti, ostala upamćena kao beskrupulozna trovačica, dželat neopreznih koji bi joj se našli na putu.
Ovo delo prikazuje nam jednu sasvim drugačiju Lukreciju Bordžiju – strastvenu ženu koja se nesigurno kreće kroz političke spletke i nezajažljive ambicije svog oca i brata. Dočarava nam Lukrecijinu prividnu moć; dok je nakratko odlučivala o pitanjima papske ili ferarske države, nije imala vlast nad sopstvenim životom. Posle kratkotrajne sreće bračne ljubavi, bila je primorana da sahrani muža i napusti decu. Nad njom su kao nad robinjom licitirali, potcenjivali je i klevetali, no ona je u svemu tome sačuvala plemenitost duha, koja ju je učinila muzom nekih od najvećih pesnika renesanse.
Ako je teza o nepristrasnosti istorije mit, kao što tvrdi autorka, onda je ova knjiga zaista uspeo pokušaj razbijanja tog mita, ujedno i mita o jednoj od najoklevetanijih žena u istoriji čovečanstva.
Dobitnik italijanskih književnih nagrada Viareggio i Galante, nakon prvog objavljivanja 1953. godine, ova slavna biografija je, prema rečima autorke, „večna priča žene, koja se koleba između pristanka i pobune“.
O autorki: Marija Belonči (1902–1986) književnica, prevoditeljka, istoričarka, aktivistkinja i novinarka, rođena je i školovala se u Rimu. Sa Gvidom Albertijem 1947. osnovala je najprestižniju italijansku nagradu Strega.
Udata za cenjenog kritičara Gofreda Belončija, celog života podržavala je književnike posredstvom italijanskog PEN udruženja, čija je bila i potpredsednica.
Iako je najpoznatija po biografiji Lukrecije Bordžije, njeni kasniji radovi o istorijskim temama, zasnovani na bogatom i detaljnom istraživanju postojećih istorijskih dokumenata, bili su hvaljeni zbog svojih živopisnih rekonstrukcija i psiholoških motivacija likova, iz kojih je javnost stekla verodostojnu sliku istorije.
Teme kasnijih dela ove autorke bile su velike renesansne porodice: Esteovi, Gonzage i Sforce. Posebno se fokusirala na ulogu žena u renesansi i na njihov odnos s moćnicima.
Izvanredno delo Marije Belonči o Marku Polu, čuvenom mletačkom moreplovcu, ekranizovala je RAI, po scenariju koji je sama adaptirala.
Godine 1979. osvojila je Nagradu San Gerolamo za čitav književni opus, a 1986. posthumno joj je dodeljena Nagrada Strega za delo Rinascimento privato.