Nedavno je u izdanju izdavačke kuće “Agora” izašla iz štampe knjiga „Ćutanja iz Gore” Mirka Demića.

Novi roman „Ćutanja iz Gore” Mirka Demića prvi je deo njegovog petoknjižja u kome slede već objavljene knjige: Molski akordi (2008, 2009, „Andrićeva nagrada“), Ataka na Itaku (2015), Trezvenjaci na pijanoj lađi (2010, nagrada „Dejan Medaković“) i Po(v)ratnički rekvijem (2012).

Iz recenzije:

Petrova gora je glavni junak ove fantazmagorije, kako mitska tako i stvarna, čija se istorija prati od predrimskog i rimskog doba, sve do savremenosti. Raspliću se predanja o njenom postanju i poreklu imena, uz narodnu pesmu o nastanku i nestanku Petrove gore.

Roman pratimo kroz svesti tri pripovedača: Leša Samouka, poslednjeg krajiškog proroka, čiji glas istovremeno i otvara i zatvara ne samo svako poglavlje već i čitavo petoknjižje svojevrsnim „Epilogom koji je na početku“; upraviteljku sanatorijuma, koja progovara u „Prologu, koji je na kraju“; i naratora centralne priče.

U Ćutanjima iz Gore mešaju se beskonačne polemike Adama i Adame, prvih ljudi, glasovi vrhovne sveštenice Kolapljana i rimskog legionara, glasovi ruke i glasovi pepela, ispovesti duša i ispovesti tela, braće i razbraće, političkih protivnika i koalicionih saboraca, svedočanstva patrijarhove glave i patrijarhovog trupa, Nikog i ničega i Nekog i nečega, Duše i tela, Petra i Pavla, večne polemike igumana i kralja…

Dva ugaona stuba ove priče čine dva stvarna i mitska Petra; jedan je Petar Svačić, poslednji hrvatski kralj, po kojem je, prema hrvatskoj verziji, Petrova gora i dobila ime, dok se druga, srpska verzija, za rodonačelnika poziva na kaluđera Petra, tvorca života. Obojici je zajednički grob – Petrova gora. Miting iz 1990. godine održan na Petrovoj gori, nije pustio duhove iz boce, već duhove mrtvih iz Gore, nagoveštavajući neizvesnu budućnost živih, što se pokazalo u knjigama koje iza Ćutanja iz Gore slede.

Beleška o autoru:

Mirko Demić je rođen 1964. godine u Gornjem Klasniću kod Gline
.
Do sada je objavio knjige proze: Jabuke Hesperida (1990), Slamka u nosu (1996), Ćilibar, med, oskoruša (2001, 2005, 2011), Apokrifi o Furtuli (2003), Sluge hirovitog lučonoše (2006), Molski akordi (2008, 2009, „Andrićeva“ nagrada), Trezvenjaci na pijanoj lađi (2010, nagrada „Dejan Medaković“), Po(v)ratnički rekvijem (2012) i Ataka na Itaku (2015).

Pored toga, objavio je knjige eseja, (p)ogleda i marginalija Pod otrovnim plaštom (2010) i Na ničijoj zemlji (2016), kao i knjigu publicističkih tekstova Slađenje gorčinom (2008).

Priredio je knjige: Buna u Banovini u Klasniću godine 1883 (2003) Đorđa A. Petrovića, Talasi, eseji (2005) i Tmurni dnevi (2006) Milana Budisavljevića.

Proza i eseji su mu prevođeni na makedonski (Molski akordi, 2011), poljski, nemački i ukrajinski jezik. Od 2002. do 2011. godine bio je glavni urednik časopisa Koraci. Živi u Kragujevcu od 1995. godine.

Comments

comments

Related Posts